 |
23 / 06 / 2008 | Eggert Sólberg Jónsson
Óvænt lífsmark
Nokkrir ráðherrar ríkisstjórnarinnar gáfu sér tíma frá ferðalögum í síðustu viku til að dytta að efnahagsvandanum. Leiðin sem farin verður kemur vonandi til með að kveikja líf á fasteignamarkaðnum. Það var tími til kominn enda hafa framsóknarmenn gengið á eftir félagsmálaráðherra í tæpt ár og kallað eftir aðgerðum. Til þessa hefur lítið verið um svör. Þegar svarið loksins kemur leitað í smiðju framsóknarmanna sem hafa lengi talað um svipaðar aðgerðir og lagt þær til.
Það er mikið gleðiefni að Íbúðalánasjóður skuli nú hætta að miða við brunabótamat sem viðmið fyrir lánveitingum en miða þess í stað við markaðsverð íbúða. Breytingin er löngu tímabær. Fyrir því var barist á síðasta kjörtímabili en samstarfsflokkurinn í ríkisstjórn tók það ekki í mál. Á höfuðborgarsvæðinu er brunabótamat oft ekki nema 50% af markaðsvirði og getur verið erfitt fyrir ungt fólk að fjármagna íbúðakaup með slíkum lánum. Það hefði síðan verið ungu fólki að meinalausu að hækka hámarsupphæð íbúðalána úr 18 milljónum í 25, jafnvel 30 milljónir.
Ekki er langt síðan háværar kröfur voru uppi um að fórna Íbúðalánasjóði á altari frjálshyggjunnar. Það voru ekki síst raddir úr Sjálfstæðisflokknum sem þar höfðu hæst. Gegn því stóð Framsóknarflokkurinn sem benti á að húsnæðismálin væru velferðarmál og að allir ættu rétt á að koma sér upp þaki yfir höfuðið. Til þess að svo mætti verða þyrftu stjórnvöld að tryggja aðgang almennings að lánsfé til íbúðakaupa á eins góðum kjörum og kostur er.
Kröfurnar um einkavæðingu Íbúðalánasjóðs voru háværar þegar ábyrgðarlausir bankarnir voru nýbúnir að ryðjast inn á íbúðalánamarkaðinn. Nú er svo komið fyrir þeim að Íbúðalánasjóður þarf að koma þeim til aðstoðar. Kaldhæðnislegt ekki satt. Það er þannig með bankana að ætli þeir sér að lána til íbúðakaupa í framtíðinni verða þeir að gera það jafnt og þétt auk þess sem númer eitt, tvö og þrjú er að sýna ábyrgð.
Nú skulum við vona að ríkisstjórnin sé vöknuð og að aðgerðir síðustu viku séu aðeins þær fyrstu til þess að koma efnahagsmálum þjóðarinnar í rétt horf. Það er enda ljóst að meira þarf til. Næsta skref gæti verið að hafa samband við stjórnendur Seðlabankans og samhæfa aðgerðir. Aðgerðir ríkisstjórnarinnar sýna okkur svo ekki verður um villst að ríkisstjórn og seðlabanki stefna ekki í sömu átt. Í raun er erfitt að gera sér grein fyrir í hvaða átt áttavillt og mótsagnakennd ríkisstjórnin stefnir en nokkuð ljóst er að enginn ráðherranna virðist vera á sömu braut og Seðlabankinn.
Eggert Sólberg Jónsson
Varaformaður SUF
|
|
|
|
|
