 |
14 / 07 / 2008 | Eggert Sólberg Jónsson
Af hverju áframhaldandi áhrifaleysi?
Björn Bjarnason fabúlerar í gær um upptöku Evru án aðildar að Evrópusambandinu. Það er afar ánægjulegt að sjá ráðherra úr röðum Sjálfstæðisflokksins viðurkenna að samstarfið við ríki Evrópusambandsins þurfi að endurskoða og að krónan sé ekki endilega gjaldmiðill framtíðarinnar á Íslandi. Sú lausn sem Björn leggur hins vegar til dæmir okkur því miður til áframhaldandi áhrifaleysis við ákvarðanatökur innan sambandsins.
Sú leið sem Björn talar um og aðrir hafa reyndar gert á undan honum er að samstarf um Evru verði þriðja stoðin í samvinnu Íslendinga og Evrópusambandsins ásamt EES samningnum og Schengen sáttmálanum. Við sem fylgst höfum með umræðunni um framtíðarmöguleika EES samningsins gerum okkur grein fyrir því að lítill áhugi er innan Evrópusambandsins á að halda honum við enda virðist vera sem svo að fáir viti almennt af tilvist hans innan þess.
Fjölmiðlamenn þurfa ekki að leita til Brussel í dag og spyrjast fyrir um það hvort leið Björns sé fær. Oli Rehn, stækkunarstjóri Evrópusambandsins sagði í viðtali við Árna Snævarr í stórgóðri heimildarmynd hans sem sýnd var á Stöð 2 fyrir skömmu að sú leið væri ófær. Þátttaka í evrunni krefðist einfaldlega aðildar að Evrópusambandinu. Þá segir Jose Manuel Barroso í Morgunblaðinu 28. febrúar sl. „Okkar skilningur, ekki aðeins varðandi Ísland, heldur sérhvert svipað tilfelli, er að myntsamruni við evrusvæðið til lengri tíma litið komi aðeins til greina innan hins stærri ramma aðildar að Evrópusambandinu“.
Einhliða upptaka evru er sömuleiðis ófær leið þar sem við hefðum ekkert um okkar gjaldeyrismál að segja. Burtséð frá þeirri staðreynd þá mun einhliða upptaka evru einnig veikja mjög trúverðugleika okkar í alþjóðasamfélaginu. Fjallabaksleiðirnar eru því ekki færar. Við þurfum að fara sömu leið og aðrir ef við viljum taka upp evru.
Seðlabanki Evrópu væri öflugur bakhjarl sem líklega myndi reynast Íslendingum vel þegar fram líða stundir en upptaka evrunnar mun ekki gerast á einum degi. Líklega mun það taka einhvern tíma að semja um aðild að Evrópusambandinu og síðan um aðild að myntbandalagi Evrópu í framhaldinu. Á meðan Lissabon sáttmálinn er í uppnámi verður nýjum ríkjum ekki hleypt inn í sambandið. Engu að síður geta Íslendingar þegar í dag hafið vinnu við nauðsynlegar stjórnarskrárbreytingar sem ráðast þarf í vegna breyttra tíma í alþjóðasamstarfi.
Ekki er nóg að ráðast í stjórnarskrárbreytingar. Við þurfum einnig að hefja vinnu við mótun samningsmarkmiða komi til aðildarviðræðna. Þrátt fyrir að rætt hafi verið um mögulega Evrópusambandsaðild Íslands í mörg ár er Framsóknarflokkurinn eini stjórnmálaflokkurinn sem unnið hefur að skilgreiningu samningsmarkmiða Íslendinga komi til aðildarviðræðna. Mikið virðist skorta upp á áhuga annarra stjórnmálaflokka, þó sér í lagi þöggunarflokkanna á að ráðast í slíka vinnu.
Í Evrópumálunum hefur ríkisstjórnin tekið þá ákvörðun sem hún virðist taka í svo mörgum málum að sofa Þyrnirósar-svefni. Á meðan syngjum við ungt framsóknarfólk: „Ó, vakna þú mín Þyrnirós, Þyrnirós, Þyrnirós / Ó, vakna þú mín Þyrnirós, Þyrnirós.“
Eggert Sólberg Jónsson
Varaformaður SUF
|
|
|
|
|
